Hon skuldi heim at vitja

Tað hevur ikki altíð verði so latt at ferast millum bygdir, sum tað er nú. Ì 1950árunum var tað Imanuel,sum sigldi til bygdirnar eystan fyri Múlan.Eg minnist serliga tað einu fer Jórun skuldi út til Hattarvík. Vit vóru tá komin at kennast og eg fylgdi henni á brúgvina hjá Olaf, tað var tíðliga so tað var myrkt. Hon kom umborð og tey fóru avstað

Silgt var norð gjøgnum Haralsund, lagt var at í Haralsundi, síðan norð fyri múlan. Fyri Múlanum rullaði nastan altíð; við Múla bygd bleiv róg í land, so yvir undir Leiti har bleiv lagt at.  Silgt var suður gjøgnum Sundi,lagt var at baði á Oyruni og Hvannasundi. Síðan gekk leiðin út til Svínoy, har bleiv lagt at við Eiði.

Nú var bara Fugloyggin eftir. Tað rullaði illa um Fugloyarfjørð, so tað bleiv nakað av sjóverki. Komu so út undir Fugloynna, men har var so nógv brim, at ikki var hugsandi um at koma í land. Nú var sind í Jórun.

 So var bara eitt at gerða og tað var at fara aftur ti Klaksvíkar. Imanuel kom aftur á Klaksvík  klokkan 07 um kvøldi; tá var aftur vori myrkt.Stakkals Jórun hon hevði siti umborð í 12 tímar, var, vát, køld og svong

  Kundi ikki lata verða at rísla nakrar myndir av Imanuel.

Minnisglimt

Surfaði á netinum og kom fram á hesa myndina, sum gav minninum hjá mær eitt skump. Millum hesar menn umborð á Stellu Mariu (Stelluni) havi eg míni allar fyrstu minnir.
Pápi mín var skipari á Stelluni øll 1930 árini tá ið hon var heimahoyrandi í Klaksvík, eg eri frá nov. 34. Tey fyrstu minnini tá ið eg var umborð við pápa eru bert í glimtum.
Jóhannes hjá Luciu sum hevði siglt nógv úti við teim stóru seglskipunum var maðurin sum legði klaksvíksingum lag á hvussi teir skuldu brúka rigning og segl á teim stóru skonnartunum við trimum mastrum. Eg meini eisini hann var maðurin sum førdi Stelluna upp frá Frankaríki.
Tá ið vit koma til mína tíð við pápa umborð Stelluni, var Jóhannes havnafúti, einaferð eg var við pápa inni á havnakontórinum, vísti Jóhannes okkum brummurnar (arrestina),sum var í sama húsi, tá fekk eg stóra respekt fyri Jóhannes, eg helt hann tó verða ein hugnaligan mann. Nú kemur tað glimti sum setti minni í gongd. Ein dagin eg var umborð á Stelluni og gjørdi nakað sum eg ikki skuldi gerða; siga menninir mær frá Jóhannes sum kemur oman eftir kajuni. Eg kom beinan vegin at hugsa um brummuna og hvussu Jóhannes plaga at rasla við liklunum í lummanum; hvat var nú at gerða? jú ein tunna við ongum loki lá har a dekkinum, eg skundaði mær og kreyp inn í tunnuna og lá har og krogvaði meg; hvussi leingi veit eg ikki ; tí nú strekti minnisglimti ikki meira.  

Plakatin hja FBI agentinum "Fox Mulder"

Hava vit í dag onnur prógv uppá kontakt við rúmverður, enn trúgvin á at tær finnast?

 Andalig fólk, sum vísa seg at verða heilt normal; kunnu tó hava tær mest irrationalu fatanir av tilverðuni

Rangfatan, suggetión, meditatión, ekstase, transe og hypitinose, hava stóra ávirkan á fólk,------- "Enn eru vit ikki komin nærri verðuleikanum enn Fox Mulder"

Mureldur

Àrsskifti 2010 - 2011

 Hvør skuldi gamlar gøtur gloymt
og gamalt vinalag,
hvør skuldi gamlar gøtur gloymt
og mangan góðan dag.
Fyri mangan góðan dag, ið var,
drekk nú eitt glas við mær,
vit tøma eina vinaskál
og minnast tíð, ið var.



Vit runnu upp í brekkurnar,
har blomstur vaks og ber,
men síðan var mangt sporið tungt
í tíð, sum farin er.
Vit spældu allan dag við skip
og floyttu eftir á,
men leingi vítt og vágvilt hav
ímillum okkum lá.

Her rætti eg tær bróðurhond,
og rætt tú tína mær,
vit bera glas at munni so
og minnast tíð, ið var.
Tú koksast ikki, vinur mín,
og eg skal fylgja tær,
vit tøma báðir brøðraskál
og minnast tíð, ið var.

Teir stóru tangarnir av Kópagørum

Ì millum bygdina á Oyruni og Fossa, er eitt stað sum nevnist Kópagarar, har var ein hvalastøð fyrst í 19 hundra talinum. Sum 7 ára gamal kundi eg ofta verða heilar dagar har norðuri og hyggja at loyvdunum, sum enn vóru at síggja. Restirnar av einari trað-atløgubrúgv var har, og ein í mínari verð gigantiskur skorsteinur lag har, har vóru eisini fundamentir til spøl og maskinur, ja har vóru eisini grundir til hús. Abbi mín hevði arbeit har norðuri í sínari tíð, og hann segði mær ofta frá, hvussi lívið og arbeiði gekk fyri seg har á staðnum. Frasagnirnar frá abba skundaði undir mín fantasið, so eg kundi nastan síggja arbeismennirnar ganga har, millum hvalir, tunnur, spøl hús og tangar. Har lógu eisini 2 tangar sum søgan nú kemur at snúgva seg um, Tangarnir vísti seg fyri mær at verða øðuliga stórir.

Nú var tað soleiðis at fyrstu ferð bomba var í Klaksvík var kajin rakt, hon fór tvørtur av og sluppin Fugloy, sum lag har sakk. Hon hevði ligi eina tíð á botni og nú skuldi hon takast upp aftur, til tað endamáli skuldu teir stóru tangarnir av Kópagørum brúkast. So ein dagin kemuu bátur úr Klaksvík, ”Viglant” kallaður. Tað var ein hálvstórir norskur útrógvabátur, ein sum rímdi úr Noreg undan Týskinum. Hann er komin eftir teim stóru tangunum. Fyri mær vóru tangarnir so stórir at eg helt tað verða ógjørligt at flyta teir, so eg mátti verða á staðnum og síggja hvussi hetta fó at ganga. So eg av húsum og til gongu norð á Kópagarðar. Tað hevði veri gott kavaveður í fleiri dagar, men hendan dagin var fari at lota lágt og blot var kmomi í kavan. Menn komu í land frá Viglant at tetta tangarnar, so sum manhol og aðrar gløgnumføringar, tangarnir máttu verða tattir, tí teir skuldu sleipast til Klaksvíkar, hetta vísti seg fyri mær at taka langa tíð, og ikki kundi eg fara heim aðren tangarnir vóru komnir á sjógv. Eg minnist væl hvussi ógvuliga kaldur eg var um føturnar, Endaliga vóru tangarnir komnir á sjógv og Viglant fór spakulig sleipandi við teimum norð eftir Sundinum.

Nú var blivi mirkt og veðrið var blivi meir ruskut. Hetta bleiv tó hildi at verða ein lítil fyrimunir; tí í dagslýsi og góðveðrið kundi týskir flúgvara sum ofta vóru at síggja ivir oyggjunum, gerða Viglant við teim stóru tangunum til bombumál. So visti eg ikki meir um Viglant og tangarnar á hesum sinni.

Eg kom so til hús vátur svangur og ógvuliga kaldur.

Her kemur so annar partur av søguni. Tað bar soleiðis til at eg í mínum vaksna lívið, kom at verða nógv saman á skipið við Gullak Hansen Gulak hjá Kristian Magnus. Un borð á skipið verður nógv fortalt og tosa, og einaferð eg segði Gullak frá Viglant og teimum stóru tangunum á Kópagørum,sigur hann (Gullak) at hann var við Viglant tann túrin á Kópagørum eftir tangunum,

Nú lá væl fyri hjá mær at fáa seinna part av søguni um tangarnar, hon er ikki minni áhugaverd. Gullak sigur frá: Tað var myrkt og væl av vindi og tað regnaði illa. Norð eftir Sundinum gekk væl, men Haralsundsfiógvin var ikki lattur at navigera, nú var vindur og regn ímóti, so ein fekk ikki eyguni upp. Radari var eingin og heldur ikki ekkolod; báturin var heldur ikki góður at styra við teim stóru tangunum. So endin var at teir sigldu á land sunnan fyri Skarð.

Báturin við tangunum kom at standa pura fastur teir kundu ikki sleppa út aftur og heldur ikki koma í land. Jóan Jakup av Viðareiði var skipari og Jakup Mouris Olsen var ein av manningini, hann helt seg til at svimja í land, og renna til Haralsund eftir hjálp, hann so gjørdi og fór at svimja móti landi. Jóan Jakup av Viðareiði stóð frammi á bógnum, helt aðra hondina upp fyri eyguni sum verju móti regni og vindi, lítir inn móti landi og sær bert nakkan á Jakup Mouris og segði tá tey háfloygdu orðini ”Ja góði enn svimur hann ”

Jakup Mouris svam í land, klintraði upp á bakkan og rann heim til Haralsund í kola myrkri. Hetta var eitt satt bragd. Haraldssundsmenn vóru skjótir, komu norð við útrógvabátinum Brimnes, fingu Viglant og tangarnar leysar frá landi, og nú fór Brimnes at sleipa annan tangan so tað bleiv lattari at stýra, men nú var tangin sum Brimnes sleipaði farin at leka, og tá ið teir komu suður í trongan sakk tangin. Har var einki at geråa, teir sleptu endanum, tí annars kundi tangin drigi Brimnes niður við. Eftir togvi stríð kom annar tangin til Klaksvíkar. Fugloyggin bleiv tikin upp, bleiv umvald og modernisera, og sigldi nógv ár eftir hetta

Eri í barndømi

Haldi tað verða munin stuttligari at minnast tíðina fyri 70 árum síðan, enn frustratiónirnar í dag